Light Metal – 2009
Antonio Buonfiglio is young. He comes from the tradition of painters that segue into sculptors. His background is unusual. While living in Germany from 1992 to 1977, he worked for an industrial graphics company where he became proficient in welding, casting, stone carving as well as all the other required techniques of his job
Many sculptors begin as painters. David Smith ,Giacometti and Calder, for example.
Buonfiglio’s paintings and sculpture seem invariably, interdependent, and his pictorial concepts are particularly relevant in the aluminum bas-reliefs. His painterly textures, are also conjoined into geometricl and organic forms of a sculptor, while his originals in styrofoam trace the painter’s hand in preparing the work for direct casting in aluminum.
Beauty is superfluous to Post Modernism, Buonfiglio , however, overleaps impersonal “isms”. In embracing his sculptural precedents and his experience in Germany, he seeks a particular vision of beauty – – impersonal beauty, while opening pathways of ambiguity.
Cast aluminum with its powerful presence, classical serenity, relatively inexpensive material, is inevitably an important consideration for a young artist — a medium allowing for intuitive accidents. This is apparent in Buonfiglio’s cast aluminum wall reliefs, which extend the walls of a room into an endless landscape of introspection.
Their patinas, varying light and texture, further confirms an ever- present commitment to his original medium, and his desire to fuse the boundaries between painting and sculpture.
It is there, within the mysterious unity of these two mediums, that this young artist has found himself.
Curtis Bill Pepper, Todi 2009
Light Metal – 2009
Antonio Buonfiglio è giovane. Viene dalla tradizione dei pittori che passano alla scultura con un insolito background. Durante il suo soggiorno in Germania, dal ‘92 al ‘97, ha lavorato presso un’ industria grafica dove ha potuto perfezionare le sue tecniche di saldatura, fusione, scultura in pietra e altre tecniche necessarie per il suo lavoro.
Tanti scultori hanno cominciato come pittori. David Smith, Giacometti e Calder sono gli esempi più noti.
La pittura e la scultura di Antonio Buonfiglio sono sempre invariabilmente interdipendenti, nonostante i suoi concetti pittorici siano particolarmente rilevanti per i bassorilievi in alluminio. Le texture pittoriche coesistono anche nelle forme geometriche ed organiche delle sue sculture, mentre i suoi originali in polistirolo, portano le tracce della mano di un pittore in preparazione delle fusioni in alluminio.
Il concetto di bellezza è superfluo nell’ambito del post-modernismo, Buonfiglio, supera ogni “ismo” abbracciando le sue precendenti sculture e la sua esperienza in Germania – cerca una visione particolare di bellezza – una bellezza impersonale che porta con se l’apertura verso l’ambiguo.
L’alluminio fuso, con la sua imponente presenza, la serenità classica, materiale relativamente economico – un aspetto importante per un giovane artista – permette preziose intuizioni accidentali. Tutto ciò è evidente nelle sue fusioni in alluminio. Rilievi murali, che estendono le pareti della stanza in un paesaggio introspettivo senza fine.
La loro patina che varia la luce e la trama, conferma il suo costante legame con il medium originale ma anche il desiderio di trascendere i confini tra pittura e scultura e arrivare alla fusione di essi.
È proprio qui, in questa misteriosa unità dei due medium che questo giovane artista ha trovato se stesso.
C.B.Pepper 2009
“Varie azioni sul tema” Roma biblioteca Villa Mercede 2006
Geometria/Segno. Razionalità/Istinto. Ordine/Caos. Rigore/Libertà.
Questi binomi “aurei” Antonio Buonfiglio annota pensando all’installazione “varie azioni sul tema”. Binomi che ammiccano al doppio registro che è una costante dell’arte, fin dai graffiti rupestri paleolitici, fin da Paolo Uccello.
Un registro formale, sostanziato nel rigore geometrico degli elementi, dal quadrato o rettangolo che ricorre al centro dell’opera.Un registro “emozionale”, che invece emerge nell’istintiva forza dei segni e delle macchie di colore, nella matericità dei frammenti di vecchie carte, nella casualità dei materiali riusati. Ordine geometrico e disordine organico. Dualità che trova una sua sublimazione in uno spazio fortemente connotato come quello di una biblioteca. Caratterizzato visivamente dalla giustapposizione seriale di un medesimo modulo formale, quello proprio del libro. Lunghe teorie di piccole geometrie regolari, scansioni ritmate di linee omogenee, quasi un mantra visuale, che questi lavori di Buonfiglio dapprima assecondano, proponendosi con il loro rigoroso abito razionale. Ma che poi scardinano con la complessità delle soluzioni, con il vorticoso cortocircuito cognitivo della materia, del colore, della sensibilità. Dell’evocazione.
Massimo Mattioli
“Kunst im Kreishaus” Nordhorn Germania, 12 september 2003
Dames en Herren, Antonio en Elke, Voorat ik U iets zeggen zal over het werk van Antonio Buonfiglio moet ik U vragen mij te verontschuldigen voor de mishandeling van de Duitse taal waarmee uw oren zonder twijfel zullen worden gepijnigd. Voor een Hollander zoals ik,wanneer er ook iets moet worden gezegd, is deze taal even moeilijk als mooi. Niettemin, de kunst van Buonfiglio is het me waard me een beetje belachelijk te maken en ik vind dat ze het U waard moet zijn om de belediging te verdragen. Ik ben van Amsterdam gekomen om U te zeggen dat de schilderkunst de mooiste van alle kunsten is, veel mooier dan de hele rest, en dat de schilderijen van Buonfiglio me het bewijs verschaffen dat ik daarin gelijk heb. Ze straalt me tegemoet met een gloed van zachte en tegelijk krachtige schoonheid, een schoonheid die de schilderkunst in het algemeen zo bijzonder kan maken en en die ook dit werk typeert. Het is de schoonheid van een creativiteitdie iets dat dood is tot leven wekt en die ons dat wonderbaarlijke gebeuren doet zien en ervaren. De verf die als dood materiaal in de tube sluimerde en zelfs nog op het palet, het gips, het ijzen en al het andere materiaal dat levenloos van de rommelhoop kwam: we zien het terug in zijn werken maar er gebeurde iets mee. Het kwam tot leven in het beeld, de materialen tonen er zich als met geest bezield, als een wereld van stemming en gevoel. Ze verwarmen een beetje het kille hart. Ofschoon voor honderd procent schilderkunstig handwerk zijn ze zelfs nog iets meer dan alleen schilderkunst. Ze delen ook mee, en dat niet alleen vanwege de symboliek die men er ook nog vinden kan. Men vraagt zich natuurlijk af om welke mededeling het dan wel zou gaan. En bij zulke vragen, zo moet ik bekennen, faalt elke kunstbeschouwer, zoals dat het geval blijkt bij alle ware beeldende kunst. De kunst is een taal van beelden, niet van woorden, ofwel, zoals het me eens werd gezegt door een Nederlandse kunstenaar: kunst is het opheffen van het gebrek aan woorden. Ze zegt wat woorden niet kunnen zeggen, ze laat zich dus ook niet in woorden vertalen. Men kan echter een richting zoeken en zelfs wijzen waar men de woorden zou moeten zoeken indien ze ergens te vinden zouden zijn. En dat is wat ik in enkele, niet vele woorden wil proberen. Wat op deze tentoonstelling het meest in het oog zal springen is de grote verscheidenheid van de getoonde werken. Niet slechts keramiek naast schilderkunst maar ook somberheid naast licht, dramatiek naast sereniteit, geslotenheid naast openheid, vele en zware materie naast de lichte zweem van verf. En zelfs figuratief naast abstract. Toch is alles duidelijk het werk van een enkele kunstenaar. De veelzijdigheid heeft onmiddellijk van doen met het artistieke oogmerk van de kunstenaar. Zijn catalogus draagt de titel Eterogenesi, wat zoveel wil zeggen als gevarieerd ontstaan. en die titel heeft haar reden. Antonio Buonfiglio is gefascineerd door de geboorte, het ontstaan van een creatief proces, en wel in het eerste moment daarvan. Zijn streven bij elk van zijn werken, of bij de meeste daarvan, is het grijpen van de eerste ingeving van een inspiratie en dat moment vast te houden in blijvende vorm. Dat is zijn idee van werken inde nabijheid van of zelfs volgens de natuur. In zoverre is het met Buonfiglio gesteld zoals eens mat Jackson Pollock, toen met deze vroeg wat het verband mocht zijn tussen zijn schilderijenen de natuur. Pollock antwoordde:’ I am nature’, ik ben natuur. Zijn werk bestond erin de natuur in zichzelf te zoeken en te volgen. Zo ook Antonio Buonfiglio, of zo ongeveer. Dit is ook de reden van zijn interesse in de rol van het toeval, dat nooit ver uit de buurt is, in het scheppingsproces op het atelier. Het toeval verrast, het inspireert met nieuwe aanleidingen en het dwingt hem tot onvoorziene en snelle keuzen en besluiten. En ook daarom is het aanzien van zijn werk zo gevarieerd. Intussen echter is Buonfiglio ook nog Italiaan en zich zeer bewust van de Italiaanse artistieke traditie. Zijn werken zijn niet alleen maar actie, niet slechts gevoel en spontaniteit. Ordening en harmonie zijn er nooit afwezig, zoals ze dat nooit zijn in de Italiaanse kunst. Bovendien kan het aan sommige bezoekers duidelijk worden dat hij geen duistere alcoholicus is zoals Pollock. Hij kijkt veel rond in de wereld, zijn Duits is onberispelijk, en ook daardoor kunnen de aanleidingen van zijn scheppen zeer verschillend zijn. En evenzo de stemmingen van zijn werken. Speciaal de laatste serie stelt ook een beetje gerust, door haar sereniteit, door een uitdrukking van hoop, in het doorschemeren van een kier van licht of van het licht van een nieuwe dag. Andere werken zijn speels, weer andere onderzoeken in meer expliciete vorm het expressieve potentieel van zijn materiaal. Het is ook daarom dat de geest van zijn werk niet zozeer aan die van een Pollock doet denken maar eerder de geest van een Paul Klee of van een Arp. Ook deze kunstenaar improviseerden, ook zij eerden het toeval en men bewondert naast hun visie en hun talent hun veelzijdigheid. Welnu: dit zijn een paar indrukken van een Hollander van de kunst van een Italiaan in Duitsland. De taal van de kunst kent geen woorden maar tenminste is ze internationaal.
Hans Sizoo
Sintesi di Equilibrio “Monumento all’energia pulita dell’Apm” Perugia 2003
A Perugia c’e` anche un “monumento” all’ energia pulita. Lo ha voluto l’APM (l’azienda Perugina della mobilita’), affidandone la realizzazione a Antonio Buonfiglio, giovane artista di Nocera Inferiore che da qualche anno vive a Todi. Antonio Buonfiglio e’ pittore, scultore e ceramista che sa ben coniugare la storia artistica e la cultura del passato con una ricerca estetica originale che si confronta con la modernita’. Pur dotato di abilita’ costruttiva che lo fa cimentare in imprese complesse, questo artista parte da un necessario “primo impulso creativo”, che arriva solo in un determinato momento, per poi procedere alla elaborazione dell’idea originaria. La tensiostruttura sull’energia pulita e’ una costruzione complessa che evoca la cultura della perfezione e che richiama l’annoso e mai risolto rapporto arte-scienza. Ha cosi’ rappresentato il cosmo con una costruzione che assembla dodici pentagoni uniti fra loro ai vertici, un’ evidente citazione di uno dei solidi perfetti di Luca Pacioli, entro il quale “galleggia” una forma sferica di alluminio dalla superfice scabra, sorretta da sottili cavi d’acciaio. Un cosmo dove tutto e’regolato da forze gravitazionali ed esplosioni che si reggono su equilibri e riequilibri. La sfera e’ un nucleo vitale di energia, ma e’ anche il pianeta terra le cui semicalotte che lo costituiscono sembrano soffrire di turbamenti interni estranei alla sua natura siderale. Un’energia cosmica pulita che si scontra con un energia inquinante causata dall’uomo. Un lavoro artistico rigoroso, che per la giovane eta’ dell’autore e’ preludio di interessanti sviluppi.
Massimo Duranti
“Terra + Acqua + Fuoco / Volonta’ = SEGRETI” Todi 2002
Buonfiglio ha una lunga mano non solo come pittore, ma anche come ceramista “raku”. La sua arte per la maggior parte e’ astratta ma, a volte, non disdegna una simbologia malinconica esistenziale, quella dell’uomo in mezzo ad un territorio cosmico ampio e “meraviglioso” ma pieno di piccoli incroci.
Bruno Ceccobelli